Dziennikarstwem Tadeusz Warczak zainteresował się jeszcze podczas studiów na Uniwersytecie Wrocławskim, na kierunku filologia polska. W jego grupie było dwóch dziennikarzy: Tolek Gregorowicz i Zbyszek Suchar. Namówiony przez nich nawiązał współpracę jako korespondent z „Dziennikiem Zachodnim” w Katowicach, „Życiem
Warszawy” oraz Oddziałem Polskiej Agencji Prasowej (PAP), w której pracownikami byli wspomniani koledzy. 15 lutego 1955, czyli na ostatnim roku studiów, zatrudniony został w Agencji na pełnym etacie. Nadal jednak współpracował z gazetami i czasopismami, co umożliwiło mu rozwijanie różnych form dziennikarskich, a także wyjście poza region.
Szansą dla Tadeusza okazał się uruchomiony, na przełomie lat 50 i 60 przez PAP Biuletyn Naukowo-Techniczny. Zamieścił w nim kilkaset wywiadów, artykułów i reportaży, w tym na temat dorobku placówek naukowych, medycznych i technicznych.
Jubilat przeprowadził wywiady m.in. ze wszystkimi kierownikami klinik i instytutów Akademii Medycznej we Wrocławiu. Przez kilka lat relacjonował osiągnięcia jednego z najwybitniejszych, światowej sławy uczonych Wiktora Brossa.
Przekazywany przez Biuletyn do międzynarodowych placówek badawczych i leczniczych dorobek w zakresie pionierskich metod operacji serca nie tylko utrwalały w nauce światowej pozycję Profesora, ale też pozwalały mu zdobywać najnowocześniejszy sprzęt, często w formie darowizny. Zdobywając wciąż nową wiedzę, Tadeusz doskonalił kwalifikacje dziennikarskie, m.in. poprzez udział w pracach sekcji i klubów twórczych Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Był członkiem Klubu Ekonomicznego, Naukowego, Rolnego i Turystycznego. Dobra znajomość regionu dolnośląskiego umożliwiała mu upowszechnianie w skali kraju ciekawych inicjatyw gospodarczych, naukowych, rolniczych i turystycznych. Miał spory dorobek w wylansowaniu takich przedsiębiorstw jak Pafawag i Elwro – jako wizytówki Wrocławia, Polar, Wrozamet, Polifarb czy KGHM. Jako pierwszy opublikował informację o odkryciu nowych złóż miedzi w okolicach Sieroszowic. W gospodarce rolnej wylansował pionierskie metody upraw roli i hodowli , w tym słynne wypasy bydła w Sudetach, a w turystyce – Karpacz jako tzw. drugie Zakopane – konkurencyjne wobec Stronia Śląskiego. Miał też czas na działalność społeczną na rzecz organizacji dziennikarskich. Przez dwie kadencje był członkiem Zarządów: SDP w latach 80. i SDRP w latach 90.
Przez 10 lat pełnił funkcję prezesa Międzyregionalnego Syndykatu Dziennikarzy Polskich. Znajomość problematyki gospodarczej bardzo mu się przydała w czasie przemian ustrojowych. Jako środowisko po 1990 roku startowaliśmy bez większego doświadczenia w gospodarce rynkowej. Tadeusz należał do tych, którzy tę wiedzę, w znacznym stopniu mieli opanowaną, stąd dziennikarze i pracownicy „Słowa Polskiego”, po likwidacji RSW Prasa-Książka-Ruch, powierzali mu cały czas odpowiedzialne funkcje w organach zarządzających. Był wiceprezesem Spółdzielni Pracy Słowo Polskie, dyrektorem biura spółki Wydawnictwo Słowo Polskie, a następnie przez 8 lat jej prezesem. Wchodził też w skład zarządu Słowo Media, reprezentując Wydawnictwo jako wspólnika polsko-norweskiej spółki.
Doceniony został przez środowiska twórcze i władze lokalne. Został odznaczony honorowymi medalami Budowniczy Wrocławia i Zasłużony dla Dolnego Śląska oraz Złotym Krzyżem Zasługi. Ma w dorobku liczne odznaczenia za pracę w organizacjach kulturalnych i społecznych, m.in. Honorową Odznakę Naczelnej Organizacji Technicznej.
