Archiwum kategorii: Aktualności

Polscy muzułmanie rozpoczną Ramadan

18 czerwca br. światowa społeczność muzułmańska rozpocznie miesiąc postu – Ramadan, który stanowi jeden z głównych filarów islamu. Także i polscy muzułmanie przez 29 dni od wschodu do zachodu słońca powstrzymywać się będą między innymi od jedzenia i picia. Miesiąc Ramadan przeznaczony jest bowiem na ograniczenie potrzeb doczesnych na rzecz wartości duchowych. Obowiązek poszczenia nie obejmuje dzieci, osób starszych wiekiem i ciężko chorych. W niektórych przypadkach post można przełożyć na inny okres.

 

„Post jest dla was dobrem, jeśli chcecie wiedzieć […] To jest miesiąc ramadan […] droga prosta dla ludzi i jasne dowody drogi prostej, i rozróżnienie.” – mówi Bóg w Świętej Księdze islamu (Koran 2:184, 185).

Muzułmanie i muzułmanki poświęcają ten czas na refleksję nad własnymi dokonaniami, starają się rozliczyć ze wszystkich uczynków, aby oczyścić sumienia i serca. Drogą do tego jest szczera modlitwa i pokorne znoszenie wyrzeczeń, jednoczące wszystkich wierzących na świecie. Pozwala to również lepiej zrozumieć tych wszystkich, którzy cierpią głód i niedostatek każdego dnia. Ramadan stanowi ponadto okres wyciszenia, zwiększonej życzliwości wobec świata i ludzi. Muzułmanie powstrzymują się od gniewu i kłótni, od wyrządzania komukolwiek najmniejszego nawet zła. Zwracają się do Boga z prośbami o wybaczenie niedobrych uczynków, o błogosławieństwo dla siebie, swych rodzin oraz bliźnich.

W Ramadanie polska społeczność muzułmańska spotykać się będzie na okolicznościowych modlitwach w meczetach, domach modlitw, ośrodkach i centrach gmin wyznaniowych Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej. Miesiąc ten stanowi też okazję do spotkań rodzinnych i towarzyskich po zachodzie słońca, na wspólnych posiłkach oraz modlitwach. Szczególna okazja do modlitw nadejdzie w Kadyr Noc – noc przeznaczenia 13 lipca. Wtedy to szczere i żarliwe zwrócenie się do Najwyższego może zapewnić Błogosławieństwo Boże wyjątkowej mocy.

Serdeczne życzenia wytrwałości i pokory w dopełnianiu postanowień Ramadanu,

spokoju sumień i serc, wiary głębokiej w modlitwach i działaniach,

która oby zesłała nam wszystkim łaskę oraz miłosierdzie Wszechmogącego,

życzy wszystkim muzułmanom i muzułmankom

Mufti RP Tomasz Miśkiewicz

przewodniczący Najwyższego Kolegium Muzułmańskiego

Muzułmańskiego Związku Religijnego w RP

 

Niech Bóg Wszechmogący przyjmie nasze modlitwy i napełni nasze serca wiarą i dobrem.

Ola z Radia Wrocław

Redaktor Aleksandra Dankowiakowska – Korman od ponad 32 lat związana jest z Radiem Wrocław. W ciągu tych lat przeszła wszystkie szczeble zawodu dziennikarskiego, począwszy od młodszego redaktora do starszego publicysty włącznie.

Współpracowała z redakcjami: Sygnałów Dnia, Czterech Pór Roku, Z Kraju i ze Świata i Zapraszamy do Trójki – Polskiego Radia programów I i III w Warszawie. Przez ponad 10 lat pełniła funkcje kierownicze, w tym: kierownika redakcji informacji, kierownika redakcji publicystyki, koordynatora bloków programowych, redaktora odpowiedzialnego i koordynatora programów publicystycznych. Ma na swoim koncie kilkaset audycji radiowych i to zarówno w formule „na żywo", jak i na taśmie. Za swoją pracę otrzymała wiele nagród oraz wyróżnień.

Mam intuicję zawodową i nosa do dużo – formatowych projektów – pisze na swojej stronie red. Ola Dankowiakowska – Korman. – Wiele z nich odniosło znaczące sukcesy. Takim sztandarowym okazał się mojego autorstwa, siedmiogodzinny blok programowy „Wakacje z biznesem i przygodą”. Program ten, emitowany po raz pierwszy w 1992 roku, uzyskał największą w historii Polskiego Radia we Wrocławiu słuchalność, w swojej kategorii zdobył I miejsce w Polsce i wyeliminował z rynku nadawane przez I program PR w Warszawie "Lato z radiem".

Ola przez trzy lata była szefem tego programu. Kolejne jej „dziecko” to magazyn wojskowy „Na spocznij”, który przez 13 lat należał do sztandarowych audycji Polskiego Radia Wrocław. Ola otrzymała za niego nagrodę ministra obrony narodowej, którą wręczył jej ówczesny wiceminister Bronisław Komorowski. Jest posiadaczką także srebrnego medalu „Za zasługi dla obronności kraju" oraz patentu Honorowego Żołnierza Śląskiego Okręgu Wojskowego.

Ponadto dziesięć lat mojego życia to koordynowanie wielotematycznym blokiem programowym – Od 9 do 16. Była to jedna z istotnych przygód antenowych, gdyż przed mikrofonem zasiadały znaczące postaci środowiska dziennikarskiego, z którymi dzień w dzień na kolegiach redakcyjnych planowaliśmy program, zaś po recenzowaliśmy jego efekt – pisze wrocławska dziennikarka. „Radio wolna sobota” i jego pierwsze cztery lata to weekendowy kontakt ze słuchaczami, i ich wrażliwością, i jakże miłe spotkania połączone z rozpoznawalnością mojej osoby – czytamy dalej na portalu red. Aleksandy Dankowiakowskiej Korman,

Ola, na przestrzeni ostatnich lat współpracowała z gazetami lokalnymi i ogólnopolskimi oraz czasopismami. Jej artykuły ukazały się na łamach m .in. Gazety Wrocławskiej, Kobiety i Życia, Trybuny, dwutygodnika Wojska Lądowe, miesięczników: Przegląd Wojsk Lądowych, Rolnictwo Ekologiczne na Mazowszu i Ludzka Sprawa.

Więcej o osiągnięciach zawodowych red. Aleksandry Dankowiakowskiej Korman na stronie internetowej dziennikarki. RM

„Ruskie” wyszli, są LWOWSKIE!

Proponuję rozpocząć  ogólnopolską dyskusję o wyprowadzeniu ruskich! Kiedy Armia Radziecka stacjonowała w Polsce, o Legnicy mówiono, że wygląda jak „półmisek z pierogami, pół ruskich i pół leniwych”. Armia Radziecka już dawno wyszła, a pierogi ruskie… zostały.

 
Dlatego też idąc śladem rozumowania Grzegorza Wojciechowskiego w jego „Burzliwych dziejach ruskich pierogów”, powinniśmy wyprowadzić je z Wrocławia, i z Polski, a przywrócić im właściwą nazwę – pierogi lwowskie. Wrocław od lat ma podpisaną umowę partnerską z Lwowem i będzie to miły akcent, w szczególności, gdy w 2016 roku zostaniemy Europejską Stolicą Kultury. 
 
Na marginesie kolejna uwaga, Wrocław wciąż nie ma swojego sztandarowego dania. Bikont i Makłowicz promowali ostatnio szparagi. Szparagi to jednak sezonowe warzywo. Myślę, że we Wrocławiu zdrowie gości powinniśmy pić pod śledzika z prawdziwkami, karpia po milicku, kiełbasę wrocławską na gorąco z musztardą. Kiedy szefowałem Klubowi Dziennikarza „zakanszaliśmy” najczęściej siedmioma rodzajami śledzi, tatarem wołowym (i z koniny), jak również „sztandarowym” jajeczkiem, które dzięki sprytowi naszych barmanek, uzyskało zaszczytny tytuł jajka przechodniego. Młodzieży chcę przypomnieć, że do wódeczki – pięćdziesiąteczki trzeba było brać zakąskę. 
 
Wyprowadźmy wreszcie pierogi ruskie, a na ich miejsce – od dziś – serwujmy pierogi LWOWSKIE.
 
Burzliwe dzieje ruskich pierogów
 
W nocy obudził mnie hałas – najwyraźniej ktoś buszował w lodówce. Szybko wstałem, wchodzę do kuchni, a tam stoi jakiś człowiek i zjada moje pierogi ruskie, które wczoraj kupiłem. Z wyglądu jakbym znał gościa, ale nie do końca go kojarzę.
 
Zapytałem więc:
 
– Kim jesteś i dlaczego zjadasz moje pierogi? Spojrzał na mnie pewny siebie i odpowiedział:
 
– Nazywam się Władimmmmirrrr ! Władimmmmirrrrrowicz Puuuuutin! Przyszedłem zabrać co moje.
 
– A co tu jest twoje intruzie!? – odpowiedziałem.
 
A Putin na to:
 
– Pierogi są moje bo ruskie! Przyślę niebawem do Wrocławia moich „turystów”, to wam je pozabierają.
 
Powiedział to i wyszedł nocą z mojego mieszkania. Zajrzałem do lodówki – nic nie pozostało z mojego przyszłego posiłku.
 
Czy Putin miał prawo uważać ruskie pierogi za swoje?
 
Otóż nie, nazwa pierogi ruskie, bynajmniej nie pochodzi od Rosji, ale od Rusi Czerwonej, czyli terenów południowo – zachodniej Ukrainy, która jak wiemy, jest dość mocno antyrosyjska (ale również i antypolska).
 
Obecnie za pierogi ruskie uważamy potrawę wykonaną z ciasta powstałego z połączenia mąki i ciepłej wody, niekiedy i jajka. Nadzienie stanowi masa powstała z wymieszania gotowanych ziemniaków i sera z dodatkiem soli, pieprzu oraz podsmażanej cebuli. Jest to więc pieróg nadziewany konkretnym nadzieniem i tylko to jest nazywane pierogiem ruskim. Istnieją wszakże i inne pierogi takie jak: nadziewane mięsem, kapustą, szpinakiem czy też owocami.
 
Ale czy zawsze tak było?
 
Otóż zagłębiając się w dziewiętnastowieczną literaturę, poświęconą uciechom gastronomicznym, łatwo zauważyć, że sprawa ta jest znacznie bardziej skomplikowana. W ówczesnej literaturze wspomina się o różnych pierogach, w tym i ruskich, ale bynajmniej nie jest to ta potrawa, którą my dzisiaj nazywamy pierogami ruskimi, jest to zupełnie coś innego. Pani Lucyna Ćwierczakiewiczowa w swojej słynnej książce kucharskiej, której pierwsze wydanie ukazało się w roku 1858 w Warszawie, szeroko o nich pisze i wymienia wiele ich gatunków. Mamy więc tam: pierogi ruskie z mięsem, pierogi ruskie z kapustą słodką, pierogi ruskie z serem i śmietaną, pierogi ruskie z rybą i jajami, pierogi ruskie z rybą, pierogi ruskie z ryżem, pierogi ruskie z powidłami, pierogi ruskie z kaszą.
 
Z kolei druga ze znanych autorek Wincenta Zawadzka, prezentująca potrawy kuchni litewskiej, również z drugiej połowy dziewiętnastego wieku, wspomina istnienie następujących pierogów ruskich: Pierogi ruskie z mięsem, pierogi ruskie z cielęcych wątróbek, pierogi ruskie z jesiotrzyny, pierogi ruskie ze szczupaka, pierogi ruskie z kury i ryżu, pierogi ruskie z grzybami. Wincenta Zawadzka, Kuchnia litewska, Warszawa 1911 ( wyd. 11 )
 
Nikt nie wymienia tej potrawy, którą my współcześni wrocławianie nazywamy pierogami ruskimi.
 
Co więc jest przyczyną, że owe różnorakie gatunki pierogów niejako „spięte” są jedną nazwą? Dziś wyróżnia je farsz, ale kiedyś wyróżniało je ciasto. Oddajmy głos pani Lucynie Ćwierczakowiczowej:
 
„ Na pierogi ruskie można używać ciasta francuzkiego maślanego lub drożdżowego jak na bułki, to jest kwartę mąki rozczynić kwaterką wolnego mleka i dwoma łutami drożdży w mleku rozmoczonymi; gdy rozczyn podrośnie, wbić trzy jaja, dwie spore łyżki masła, soli i przyczynić pół kwarta maki, wyrobić dobrze aż ciasto od ręki lub miski odstawać będzie, uważając zawsze, żeby ciasto było tak gęste jak na bułki, a jak podrośnie wyłożyć na stolnicę mąką wysypaną, rozwałkować ciasto lekko, a następnie położywszy na blachę masłem posmarowaną, nakłaść farsz ciepły tylko, przykryć drugą połową ciasta, zlepić mocno.”L. Ćiwierciakiewiczowa, 365 obiadów za pięć złotych, s. 176 „Pierogi ruskie z mięsem”)
 
Takie właśnie ciasto, było stosowane do wyrobu wszystkich pierogów, które nazywano wówczas ruskimi, zarówno w Polsce jak też i na Litwie.
 
Były też i inne pierogi, których ciasto przypomina nam współczesne i one również miały różne nadzienia, najczęściej owocowe.
 
„Zagnieść ciasto dość twardo,- pisze pani Lucyna – koniecznie biorąc do ciasta wodę i jajko całe, lub tylko białko rozbite z woda, rozwałkować bardzo cienko i nakładać jagodami”( L. Ćwierciakiewiczowa, s. 407 „ Pierogi z jagodami lub wiśniami” )
 
Chociaż istniały i inne podobne do współczesnych, jeśli chodzi o nadzienie i farsz, ale nie spotkałem żadnych, które można by nazwać protoplastami dzisiejszych pierogów ruskich.
 
Co więc było tego przyczyną?
 
Przepisy, które podają panie Ćwierczakiewiczowa i Zawadzka są przeznaczone dla szlachty, mieszczaństwa i inteligencji – to była kuchnia zamożnych lub średniozamożnych Polaków. Na wsi, której kuchnia była po prostu biedna, na terenach dzisiejszej Ukrainy Zachodniej, w gospodarstwach zawsze znalazły się jakieś niedojedzone ziemniaki, trochę sera i mąki. I tak stworzono niezwykle prostą popularną i tanią, „biedną” potrawę – która nazywała się pierogami. Jadała je głównie ludność polska, ponieważ ludność prawosławna zajadała się najczęściej blinami, dlatego też Ukraińcy – Rusini mówili o niej „pierogi polskie”. Polacy zaś po prostu pierogi.
 
Gdy nastał czas pokoju po II wojnie światowej, a co za tym idzie i zmiana granic, na Ziemie Odzyskane, głównie na Dolny Śląsk, przybyli repatrianci z Ukrainy Zachodniej, a z nimi i pierogi. Ludność z innych rejonów Polski nie znała takiej potrawy, nie była ona znana w Warszawie i na Mazowszu, ale także na Śląsku, czy też na Ziemi Łódzkiej. Repatriantów zza Buga nazywano powszechnie lwowiakami i tak też ochrzczono ich pierogi – stały się one pierogami lwowskimi.
 
W ponurych czasach stalinizmu, ta nazwa musiała denerwować partyjnych decydentów, o Lwowie najlepiej bowiem było nie pamiętać, coś więc trzeba było zrobić, aby zlikwidować „niewygodne pierogi.” W kraju, gdzie wszystko było własnością państwa, również państwowe były bary i stołówki, łatwo więc było zacząć stosować inną urzędową nazwę i tak uczyniono – powstały pierogi ruskie, czyli te, które pochodzą z terenów Rusi, ale nie Rosji. Byli też tacy, którzy nazywali je z przekąsem sowieckimi albo radzieckimi, ale przecież niczego nie miały wspólnego z tym imperialistycznym mocarstwem.
 
Dziś warto by wrócić, nie tylko we Wrocławiu, do starej, pierwszej pionierskiej nazwy – pierogi lwowskie, ponieważ stały się cząstką współczesnej historii Wrocławia.
 
Smacznego.
 
Grzegorz Wojciechowski
 
♦ Czas na pierogi
 
W domu moich rodziców bywały wigilie , do których zasiadało około 40 osób. U teściowej Danusi około 20 osób, a w niektórych zaprzyjaźnionych leśniczówkach nawet 50 biesiadników. Pierogów trzeba było lepić mnóstwo. Nadziewano je trzema rodzajami farszów, ale najpierw przygotowywano ciasto.
 
Ciasto na pierogi
 
  • 50 dag mąki, 1 jajko, 1 szklanka wody lub mleka, sól.
 
Mąkę wsypać na stolnicę, zrobić dołek, wbić jajko, posolić, powoli wlewać wodę lub mleko. Ciasto wyrobić i zostawić pod przykryciem na pół godziny. Rozwałkować i szklanką wykrawać placuszki. Na środek kłaść farsz, zlepiać brzegi. Gotować w osolonym wrzątku, a że jest to Wigilia, polać zarumienioną cebulką, oczywiście na maśle.
 
Farsz ziemniaczano – serowy, zwany także ruskim
 
Przepis ten komponowałem wspólnie z moją cioteczną siostrą – Jagodą Kondratowicz – Janowską. Dlatego też farsz  ten określiliśmy „ruskim”.
 
  • 80 dag ziemniaków, 30 dag sera białego, 5 dag cebuli, 20 dag masła, sól, pieprz.
 
Ziemniaki ugotować, ostudzić, zemleć z serem. Cebulę posiekać, zeszklić na maśle, ostudzić. Dodać do masy ziemniaczano – serowej doprawić.
 
Smacznego!!!! 
 
Jan Akielaszek „Kuchnia borów i lasów Dolnego Śląska”
 
  • W KOLORACH TĘCZY Oficyna Wydawnicza – Jan Akielaszek
  • 50-540 Wrocław, ul. Orzechowa 2,
  • tel./fax: 71 339 71 67, kom. 889 806 605,

Adres do korespondencji:

  • W KOLORACH TĘCZY Oficyna Wydawnicza – Jan Akielaszek,
  • 50-900 Wrocław 2, Box 900,
  • e-mail: oficyna.kolory.teczy@gmail.com

Kandydaci na europosłów

Pięć lat temu w wyborach do Parlamentu Europejskiego najwięcej głosów – niemal 165 tysięcy – zgromadził Jacek Protasiewicz. Kogo wybraliśmy 25 maja 2014 roku?

Europosłowie z Dolnego Śląska (w kolejności wg uzyskanych głosów):

  1. Bogdan Zdrojewski (PO) 162 426
  2. Dawid Jackiewicz (PiS) 79 942
  3. Lidia Geringer de Oedenberg (SLD) 53790
  4. Kazimierz Michał Ujazdowski (PiS) 48 945
  5. Danuta Jazłowiecka (PO) 38 652
  6. Robert Iwaszkiewicz (Nowa Prawica) 29 505

Wyniki głosowania w okręgu dolnośląsko-opolskim (dane PKW):

  1. Platforma Obywatelska RP – 252 513 głosy – 38.14%
  2. Prawo i Sprawiedliwość – 179 432 głosy – 27.10%
  3. Sojusz Lewicy Demokratycznej-Unia Pracy – 78 557 głosów – 11.87%
  4. Nowa Prawica – Janusza Korwin-Mikke – 47 615 głosów – 7.19%
  5. Solidarna Polska Zbigniewa Ziobro – 30 312 głosów – 4.58%
  6. Polskie Stronnictwo Ludowe – 28 087 głosów – 4.24%
  7. Europa Plus Twój Ruch – 20 896 głosów – 3.16%
  8. Polska Razem Jarosława Gowina – 16 369 głosów – 2.47%
  9. Ruch Narodowy – 8 285 głosy – 1.25%

 

Kandydaci Platformy Obywatelskiej:

1. Bogdan ZDROJEWSKI 162 426

2. Danuta JAZŁOWIECKA 38 652

3. Stanisław HUSKOWSKI 24 706

4. Alicja SYNOWSKA

5. Jerzy TUTAJ

6. Anna BROK

7. Roman WALKOWIAK

8. Grażyna PICHLA

9. Jan KOTAPKA

10. Cezariusz RUDYK

Kandydaci Prawa i Sprawiedliwości:

1. Dawid JACKIEWICZ 79 942

2. Kazimierz Michał UJAZDOWSKI 48 945

3. Anna ZALEWSKA 20 264

4. Sławomir KŁOSOWSKI

5. Tadeusz MARCZAK

6. Marzena MACHAŁEK

7. Teresa GIBAS

8. Jacek TYNIEC

9. Wojciech MARCINIAK

10. Katarzyna CZOCHARA

Kandydaci Sojuszu Lewicy Demokratycznej:

1. Lidia GERINGER DE OEDENBERG 53790

2. Piotr WOŹNIAK 7 710

3. Apolonia KLEPACZ

4. Mirosław LUBIŃSKI

5. Jolanta PIWCEWICZ

6. Wojciech CHADŻY

7. Alicja JANIEC

8. Patrick KIBANGOU

9. Katarzyna DUDA

10. Ryszard GOLA-SIENKIEWICZ

Kandydaci Europy Plus Twojego Ruchu:

1. Robert KWIATKOWSKI 8250

2. Anna KUBICA

3. Bogdan NOWAK

4. Judyta GÓRNIAK

5. Artur WIDŁAK

6. Agata NOWACKA

7. Sławomir SKOWROŃSKI

8. Stanisława ZAWADZKA

9. Jacek TABISZ

10. Ewa TRYBUŁA-KIERNICKA

Kandydaci Polskiego Stronnictwa Ludowego:

1. Stanisław RAKOCZY 8 883

2. Halina SZYMIEC-RACZYŃSKA

3. Ewa MAŃKOWSKA

4. Zbigniew SKOWRON

5. Antoni KONOPKA

6. Tomasz PILAWKA

7. Tadeusz SAMBORSKI

8. Janina JANIK

9. Włodzimierz CHLEBOSZ

10. Ilona ANTONISZYN-KLIK

Kandydaci Polski Razem Jarosława Gowina:

1. Artur ZASADA 7 386

2. Wojciech BŁOŃSKI

3. Elżbieta ADAMSKA-WEDLER

4. Liliana SICIŃSKA

5. Piotr PANCZEŚNIK

6. Magdalena MAŁOLEPSZA

7. Paweł DOBRUK

8. Paweł PASZYN

9. Ewa ZDZIENIECKA

10. Andrzej DĄBROWSKI

Kandydaci Solidarnej Polski Zbigniewa Ziobro:

1. Beata KEMPA 20 004

2. Janusz DOBROSZ

3. Patryk JAKI

4. Ewa GUTEK

5. Teresa CEGLECKA-ZIELONKA

6. Janusz HYLEWICZ

7. Joanna ŚLIWIŃSKA-ŁOKAJ

8. Wojciech KIELKA

9. Agata WASILENKO-MIKUTA

10. Artur FOJT

Kandydaci Nowej Prawicy Janusza Korwin-Mikke:

1. Robert IWASZKIEWICZ 29 505

2. Ireneusz DYBALSKI 2 575

3. Maja PODOLSKA

4. Tomasz RUBIŚ

5. Bogusława JARZĄBEK

6. Łukasz SZEWCZYK

7. Karina KAWKA

8. Jan POKRYWKA

9. Maria ŁAMBUCKA

10. Klaudia WITCZAK

 

Wrocławianie na karcie do głosowania będą mieć 90 kandydatów. W eurowyborach 2014 wybrać będzie można tylko jednego kandydata, stawiając przy jego nazwisku krzyżyk. W wyborach do Parlamentu Europejskiego z listy nr 1 wystartują kandydaci komitetu wyborczego Solidarna Polska Zbigniewa Ziobro, nr 2 – Ruch Narodowy, nr 3 – SLD-UP. Z list z numerem 4 wystartują kandydaci komitetu PiS; nr 5 – Europa Plus Twój Ruch; nr 6 – Polska Razem Jarosława Gowina. Numerem 7 będą opatrzone listy Nowej Prawicy Janusza Korwin-Mikkego; 8 – PO; 9 – PSL.

 

TVP zarobiła z reklam 1 236 mln zł, z abonamentu 221 mln zł

TVP otrzymała w 2010 r. z abonamentu 221,5 mln zł., a na realizację misji wydała 1 626,7 mln zł – wynika z rocznego sprawozdania z wykorzystywania wpływów abonamentowych. Przychody z reklamy wyniosły 1 236 mln zł.

Raport wskazuje, że 221,5 mln zł z abonamentu w 2010 r. to ok. 80 milionów mniej niż w roku poprzednim, 200 milionów mniej niż dwa lata wcześniej oraz ok. 300 milionów mniej niż rzeczywiste wpływy abonamentowe w latach 2002 – 2007. Także roczne dotacje publiczne w 2010 r. były najniższe w historii spółki, tj. od jej utworzenia w 1994 roku. Telewizja rekompensowała te ubytki przez wzrost przychodów komercyjnych.

W sprawozdaniu szczegółowo wyliczono, ile pieniędzy przeznaczyła TVP na poszczególne programy tzw. misyjne. Np. spektakle teatralne kosztowały w 2010 r. 7,7 mln zł, magazyny kulturalne, audycje (w tym filmy) o kulturze i sztuce – 40,7 mln zł, filmy dokumentalne – 24,2 mln zł, magazyny dla rolników – 6,1 mln zł, audycje dla dzieci i młodzieży – 22,3 mln zł, audycje edukacyjne i popularno-naukowe – 31,9 mln zł, audycje religijne, np. transmisje mszy i uroczystości religijnych – 16,1 mln zł.

Działalność 16 oddziałów terenowych TVP kosztowała 374 mln zł, programu satelitarnego TV Polonia – 23,4 mln zł, TVP Kultura – 13,6 mln zł, TVP Historia – 4,4 mln zł, TVP HD – 6,9 mln zł, TVP Seriale – 0,6 mln zł, TV Białoruś – 23,3 mln zł.

Jak wyliczyła TVP najwięcej czasu antenowego w telewizyjnej Jedynce zajęła w 2010 r. fabuła – 43,7 proc., na drugim miejscu była reklama – 18,1 proc., dalej publicystyka – 9,9 proc., informacja – 6,6 proc., sport – 5,1 proc., rozrywka – 4,6 proc., dokument 4,2 proc.

W TVP2 najwięcej czasu poświęcono na: fabułę – 42 proc., reklamę – 16,4 proc., rozrywkę – 13 proc., dokument – 7 proc., popularyzację wiedzy – 6,9 proc., publicystykę – 4,4 proc.

W TVP Info informacja zajęła 42,2 proc. czasu, publicystyka – 22,3 proc., reklama – 12 proc., dokument 9,6 proc.

We wprowadzeniu do sprawozdania p.o. prezes TVP Juliusz Braun stwierdza, że "z tytułu nieprzestrzegania obowiązku opłacania abonamentu, Telewizja Polska na przestrzeni lat straciła miliardy złotych, które mogły oraz powinny być przeznaczone na polepszenie oferty programowej". Wskazuje, że zarejestrowane odbiorniki rtv ma jedynie ok. połowa z prawie 14 milionów istniejących w Polsce gospodarstw domowych. Jednocześnie spośród zarejestrowanych odbiorców indywidualnych w 2010 roku abonamentu rtv nie płaciło ok. 63 proc.

Jeszcze gorzej jest z opłacaniem abonamentu przez firmy – na ponad 166 tys. firm i instytucji posiadających odbiorniki radiowe i/lub telewizyjne abonamentu nie opłaca aż 95 proc.

TVP przypomina, że jedyną instytucją upoważnioną do zbierania abonamentu jest Poczta Polska, która do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych "wydelegowała zaledwie 39 pracowników, nie zapewniając im żadnych skutecznych uprawnień".

"W 2010 roku w związku z niepłaceniem abonamentu Poczta Polska skierowała do urzędów skarbowych 322 tytuły wykonawcze. Jednak urzędy skarbowe nie przyjęły i nie podjęły się ich realizacji, wskazując np. na niespełnienie wymogów formalnych. Na takie postępowanie urzędów skarbowych Poczta skierowała 25 zażaleń do izb skarbowych, ale tylko dwa zostały uznane" – wskazuje TVP.

 

Ile zarabiają dziennikarze?

Dołączcie do międzynarodowego programu przeglądu płac, uzyskajcie wgląd w poziom zarobków, wzmocnijcie zbiorowe negocjacje płacowe. Federation Internationale des Journalistes nawiązała partnerstwo z WageIndicator, międzynarodowym programem przeglądu płac, który bada zarobki w ponad 1.500 zawodach 400 branż już w 48 krajach świata. Po raz pierwszy badanie obejmuje teraz, także w światowej skali, zarobki dziennikarzy, przy udziale FIJ i Waszego Stowarzyszenia.
Międzynarodowa Federacja Dziennikarzy do wszystkich członków IJF
Drodzy Koledzy,
Dołączcie do międzynarodowego programu przeglądu płac, uzyskajcie wgląd w poziom zarobków, wzmocnijcie zbiorowe negocjacje płacowe. Federation Internationale des Journalistes nawiązała partnerstwo z WageIndicator, międzynarodowym programem przeglądu płac, który bada zarobki w ponad 1.500 zawodach 400 branż już w 48 krajach świata. Po raz pierwszy badanie obejmuje teraz, także w światowej skali, zarobki dziennikarzy, przy udziale FIJ i Waszego Stowarzyszenia.
Co jest przedmiotem ustaleń przeglądu?
Przegląd ma określić przed wszystkim, ile wynoszą średnie zarobki dziennikarza w zależności od jego doświadczenia w zawodzie, ile zarabiają młodzi, wchodzący do zawodu dziennikarze, oraz jak przedstawiają się zarobki dziennikarzy w zależności (jeśli ona istnieje) od płci. Wyniki badania będą opublikowane w wielu językach. Będą też dostępne w internecie. Umożliwią określenie krajowych wskaźników zarobków dziennikarskich w różnych krajach świata.
Jak na tym skorzystają dziennikarze?
 Za swoją pracę każdy dziennikarz powinien otrzymywać przyzwoitą płacę. Uczestnicząc w tym przeglądzie dziennikarze uzyskają „sprawdzian płacowy”, pozwalający na porównanie tego, co sami zarabiają, z zarobkami dziennikarzy w innych krajach, a także przedstawicieli innych zawodów na światowym rynku pracy. Dziennikarze uzyskają też „sprawdzian przyzwoitych warunków pracy”, umożliwiający stwierdzenie, czy ich warunki pracy są przyzwoite, właśnie, zgodne z międzynarodowymi standardami oraz prawem kraju, w którym pracują.
Co więcej, dziennikarze i ich organizacje będą mogli wykorzystać te informacje dla wzmocnienia skuteczności negocjacji zbiorowych. Szczególnie przydatne będą one w negocjacjach na temat płac i świadczeń pozapłacowych w tym trudnym czasie, gdy wielu dziennikarzy dotykają cięcia płacowe i pogorszenie warunków pracy. Udostępniając te informacje publicznie dziennikarze sprawią, że ich zawód stanie się bardziej transparentny. Przyczyni się to do wzrostu zaufania publicznego wobec dziennikarzy i dziennikarstwa jako profesji.
Dalsze efekty
Udział Stowarzyszenia i jego członków w międzynarodowym przeglądzie płac może w istotnej mierze zwiększyć skuteczność zbiorowych negocjacji dziennikarzy i ich organizacji.
Zainicjujcie krajową kampanię w tej sprawie poprzez nakłanianie swoich członków do wypełniania anonimowej ankiety on-line na stronie internetowej dla Waszego kraju.
Mogą też Państwo przyczynić się do upowszechnienia akcji poprzez umieszczenie linku do Wage Indicator na stronie internetowej Stowarzyszenia. Jeśli potrzebne są Państwu dodatkowe informacje, prosimy o kontaktowanie się z Pamelą Moriniere (Pamela.moniriere@ifj.org) lub Yuk Lan Wong (yuklanwong@ifj.org). Dla uzyskania dodatkowych informacji o WageIndicator prosimy kontaktować się z Paulien Osse, dyrektorem Wage Indicator Foundation (paulien@wageindicator.org), tel. +31 6 539 77 695.
Z pozdrowieniami,
Pamela Moriniere, IFJ gender officer
Yuk Lan Wong, IFJ Project assistant
 

Wszystkie ręce na pokład!

Pani Krystynie Szymańskiej, dziękujemy za przesłanie kilku wnikliwych uwag dotyczących strony internetowej Stowarzyszenia (dlaczego nie e-mailem?). Jestem pewien, że wszyscy użytkownicy witryny zechcą się z nimi zapoznać i – przynajmniej niektórzy – podyskutować o poruszonych przez Panią sprawach.

Poniżej zeskanowany oryginał listu Pani Krystyny.

Zacznijmy od paru wyjaśnień.

"Wiele jest informacji o wydarzeniach, które dopiero mają się odbyć, niektóre sprzed kilku lat. Tyle, że nie ma potem relacji z tego wydarzenia (…)" – pisze Pani. Problemem – i tu się z Pania w pełni zgadzam – jest brak sprawozdań z zapowiadanych wydarzeń. Kilkuset członków SD RP Dolny Śląsk stanowi – de facto – największa w regionie REDAKCJĘ. Gdyby choć RAZ w ROKU każdy z P.T. członków napisał tekst (zrobił zdjęcie swoim telefonem komórkowym) i przełał go mejlem na skrzynkę pocztową sdrp.wroc@interia.pl… A gdyby tak raz w miesiącu? Prawda, że miło pomarzyć?

Pozostałe Pani uwagi są:

uzasadnione:
rzeczywiście brakowało zdjęć do podpisów w tekście o nagrodzie dla M. Michalaka 🙁

częściowo uzasadnione:
1. W spisie zmarłych brakuje tylko dat urodzin. Nie zauważyła Pani, że wszystkie daty śmierci – niestety SĄ… (lista jest uszeregowana latami).
2. Przykro nam, że nie udało się na czas poinformować wszystkich zainteresowanych o dacie pogrzebu red. S. Szokarskiego (były nekrologi w prasie), czy odwołaniu z powodu powodzi organizowanego przez dyr. Z. Kawalca rejsu statkiem.
3. Fotograficzna relacja z wręczenia nagrody im. T. Szweda ukazała się niezwłocznie, gdy… wczoraj dostałem zdjęcia z tej imprezy. Na oficjalnej stronie Jacka Antczaka (http://www.jacekantczak.info/) żadnej informacji o nagrodzie nie ma do dziś.

nieuzasadnione:
"… żeby znaleźć jakąś dawniejszą informację trzeba się naszukać a naszukać. Nie ma na to sposobu?" – pyta Pani.
Otóż, JEST. Na głównej stronie u samej góry w prawej kolumnie pod "główką" znajduje się pole z napisem "Szukaj…" Wystarczy tam wpisać poszukiwaną frazę (tak jak w Google`u) wcisnąć ENTER na swojej klawiaturze i GOTOWE – wyświetla się strona z spisem tytułów powiązanych z wpisaną frazą (lub o ich braku, gdy takich słow kluczowych w tekstach nie ma).

I na koniec jeszcze jedno wyjaśnienie. Obowiązująca ustawa o stowarzyszeniach nie przewiduje prowadzenia takiego profilu działalności, o którym Pani pisze na początku swego listu. Na stronie internetowej również.

Pozdrawiam, licząc na dalszą współpracę

Bogusław Serafin, administrator strony www.dziennikarzerp.wroclaw.pl