Kamień Pomorski to rozreklamowane na całą Polskę i nie tylko koncerty muzyki na organach w słynnej konkatedrze. Ale Kamień to także unikatowy ratusz. To również Brama Wolińska, mury miejskie i wybudowana w latach 1908–1908 w stylu neogotyckim szkoła.
Jest powakacyjna niedziela. Wokół ratusza dużo miejsc do parkowania aut. Ludzi bardzo mało. Może więcej turystów, zwłaszcza z Niemiec. Krok po kroku krążymy któryś raz wokół ratusza, szukając choćby zdania o tym okazałym budynku. Żadnej tablicy pamiątkowej, żadnej informacji, kiedy powstał, kto go zaprojektował. W końcu znajdujemy jedną z dziwną dość treścią tablicę: „Ziemia ta wróciła 100 lat temu do Polski. Józef Piłsudski”.
Turyści niemieccy mnie pytają:
Jakie to dokładnie Pomorze wróciło 100 lat temu do Polski?
Odpowiadam:
Tylko korytarz z Gdynią przydzielono Polsce w roku 1918; Szczecin i Kamień Polska dostała w 1945 roku.
Z podobnym pytaniem o rok powrotu Kamienia do Polski zwracam się do przypadkowych turystów z Zielonej Góry. Dla nich wyrwana z kontekstu sentencja Józefa Piłsudskiego nie ma żadnego znaczenia historycznego. Nawet tutejsze dzieci nie zdają sobie sprawy z faktu, że włodarze Kamienia wraz z ich radnymi, coby nie powiedzieć, mamią.
Ponieważ jest niedziela, nie mogę zgłosić burmistrzowi Kamienia fałszowania informacji. Jedynie w dowód ekspiacji za grzechy rajców mogę zakuć się w sukę miejską. Może za rok zobaczę, wzorem innych miast, przytwierdzone do ratusza tablicę.
Oczywiście w domu przejrzałem internet. Katedra św. Jana Chrzciciela istnieje od 1176 roku – po przeniesieniu siedziby biskupstwa z Wolina. Lokalizacja miasta nastąpiła w 1274 roku. Wkrótce zaczęto budować ratusz. Oczywiście był mniejszy od dzisiejszej bryły, której odbudowę po wojennych zapaleniach zaprojektował Feliks Dzierżanowski z PKZ Warszawy. Zniszczony był dach, stropy, oba szczyty, ale ceglane lico pięknie wypełniono gotycką strukturą.
Te informacje mogłyby być wypisane na tablicy ratusza nie tylko dla niedzielnych turystów, ale wszystkich – po polsku, angielsku i niemiecku. Nawet złotymi zgłoskami.
Engelbert Miś
