Strona główna
Aktualności
Działalność
Statut
Władze
Członkowie
Zmarli 
Archiwum
Pobierz
Forum
Książki 
Gratulujemy 
Linki

Edmund Słodziński (1929–2008)
Żołnierz, wychowawca, społecznik

     Urodził się 16 listopada 1929 roku w Wilnie. Jako kilkunastoletni chłopiec bezpośrednio zetknął się z najbardziej tragicznymi działaniami i przeżyciami wojennymi. Pochodził z rodziny, w której patriotyzm był najwyższą wartością. Podziwiał bohaterstwo i determinację, z jaką Polacy, w tym Jego ojciec, przeciwstawiali się okupantom, broniąc swojej ojczyzny. Już wtedy wiedział, że zostanie żołnierzem i tak jak Jego ojciec, gdy zajdzie potrzeba, z bronią w ręku będzie bronił suwerenności swojego kraju.

     Po zakończeniu wojny szesnastoletni Edmund musiał opuścić wraz z najbliższymi rodzinne strony. Zapamiętał łzy w oczach swojej matki, gdy w pośpiechu wyjeżdżali z jakże bliskiej ich sercu, pięknej ziemi wileńskiej, udając się w nieznane – do zburzonej, okrojonej nowymi granicami Polski.

     Po uzyskaniu pełnoletniości Edmund, zgodnie ze swoim młodzieńczym postanowieniem, poszedł na ochotnika do armii. Został podchorążym Oficerskiej Szkoły Piechoty w Zgierzu. Trzyletnie trudy i znoje wojskowej edukacji zostały uwieńczone wymarzonymi, oficerskimi gwiazdkami. W 1950 roku podporucznik Edmund Słodziński, po uroczystej promocji i oficerskim ślubowaniu, rozpoczął służbę zawodową jako dowódca plutonu. Powierzono Mu szkolenie kilkudziesięciu młodych żołnierzy.

     Już w jednostce liniowej, gdzie Edmund pracował jako dowódca i wychowawca kolejnych żołnierskich pokoleń, z całą mocą dały o sobie znać Jego zainteresowania humanistyczne. Po całodziennych zajęciach szkoleniowych i ćwiczeniach w polu, gdy inni dowódcy szli odpoczywać, on wieczorami organizował życie kulturalno-oświatowe w swojej kompanii. Prowadzone przez Niego zajęcia teatralne i konkursy recytatorskie rozbudzały wśród żołnierzy, którzy wówczas w dużej części nie mieli ukończonej szkoły podstawowej, zainteresowania polską literaturą. Konkursy historyczne, plastyczne, wycieczki turystyczno-krajoznawcze – to przedsięwzięcia, organizacji których Edmund poświęcał sporo czasu i energii. Udało mu się także w jednostce stworzyć namiastkę Dyskusyjnego Klubu Filmowego. W ramach tych spotkań przybliżał swoim podkomendnym dokonania polskiej i światowej kinematografii.

     Okazało się też, że obok wielu talentów, które stopniowo ujawniały się u młodego oficera, znajdując w koszarach podatny grunt do twórczego urzeczywistniania, Edmund coraz częściej zaczął sięgać za pióro. W swoich korespondencjach, które z coraz większą konsekwencją wysyłał do gazety Śląskiego Okręgu Wojskowego „Żołnierz Ludu”, opisywał i koszarowe życie swoich żołnierzy, i najprzeróżniejsze wydarzenia kulturalno-oświatowe w jednostce.

     W 1958 roku por. Edmund Słodziński rozpoczął pracę w redakcji „ŻL”. Przesądziły o tym pisane przez Niego z pułku, coraz bardziej dojrzałe i dobre warsztatowo, informacje, artykuły i reportaże. W redakcji Edmundowi powierzono tematykę kulturalną. Często wyjeżdżał do najbardziej nawet oddalonych jednostek i garnizonów, skąd przywoził bogaty i interesujący materiał do swojej publicystyki. Szczególne miejsce w Jego twórczości dziennikarskiej zajmuje tematyka poświęcona kinematografii i coraz prężniej rozwijającemu się w wojsku amatorskiemu ruchowi filmowemu. Za materiały podejmujące tę tematykę był wielokrotnie wyróżniany.

     Z dużą aktywnością Edmund włączył się także w życie wrocławskiego środowiska dziennikarskiego. Jako członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich był autorem wielu inicjatyw i konkretnych działań służących integracji tego środowiska.

     W wyniku reorganizacji redakcji i zmiany formuły gazety kpt. Edmund Słodziński przeszedł do pracy w 10. Saskim Pułku Łączności, gdzie z powodzeniem kontynuował swoje dotychczasowe pasje, inspirując u żołnierzy zainteresowania kulturalno-oświatowe. Pełniąc funkcję wojskowego wychowawcy, rozwinął w jednostce prężnie działający ruch skupiający z grona żołnierzy miłośników teatru, poezji, filmu i fotografii. Nie zaprzestał też działalności publicystycznej. Systematycznie podejmował na łamach prasy wojskowej tematy związane z szeroko rozumianą kulturą, nadal też aktywnie uczestniczył w życiu wrocławskiego środowiska dziennikarskiego, angażując się w umacnianie integracji międzyredakcyjnej. Za działalność służbową i społeczną Edmund był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany. Został m. in. uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

     Po przejściu na emeryturę, w stopniu majora, Edmund bez reszty poświęcił się działalności społecznej. Aktywnie uczestniczył w przedsięwzięciach organizowanych przez Stowarzyszenie Dziennikarzy RP. Był we Wrocławiu inicjatorem wielu ważnych zdarzeń z obszaru kultury. Lubiany i ceniony w środowisku, Edmund Słodziński pozostanie w naszej pamięci jako pogodny człowiek, niezawodny i gotowy zawsze pospieszyć z bezinteresowną pomocą kolega.

Zdzisław Czekierda

*

Pogrzeb red. Edmunda Słodzińskiego odbył się 19 czerwca 2008 r. na cmentarzu Osobowickim.