Strona główna
Aktualności
Działalność
Statut
Władze
Członkowie
Zmarli 
Archiwum
Pobierz
Forum
Książki 
Gratulujemy 
Linki

Michał Sabatowicz (1895-1977)

Michał Sabatowicz         Fot. Jan Korpal

     21 kwietnia 1977 r. zmarł w Cieplicach zasłużony działacz społeczny i kulturalny Ziemi Jeleniogórskiej, dziennikarz, literat i utalentowany plastyk-amator –Michał Sabatowicz.

     Urodził się 5 IX 1895 r. w Trembowli w rodzinie inteligenckiej, do gimnazjum uczęszczał w Oświęcimiu i Nowym Targu. Naukę przerwaną w 1914 r. ukończył jednak dopiero po okresie wojennym i powrocie z niewoli, zdając maturę w Krakowie. Tam też był wolnym słuchaczem polonistyki i historii na Uniwersytecie Jagiellońskim, przez rok studiował rysunek w Akademii Sztuk Pięknych. Po kursie dziennikarskim w Warszawie zajął się publicystyką, której pozostał wierny do ostatniej chwili.

     Okres międzywojenny to praca w kilku pismach, głównie krakowskich. Oprócz uprawiania różnych form dziennikarskich pisze Michał Sabatowicz utwory literackie i sceniczne, tłumaczy poezję radziecką. Jego teksty wydaje – jako osobne pozycje książkowe (szereg utworów scenicznych z lat 1929–1932) – poznańska „Ostoja”, drukują je warszawskie „Argumenty”, tygodniki ukazujące się w różnych rejonach Polski. W latach 1945–1946 pracuje w katowickiej „Gazecie Robotniczej”, zimą 1946 r. zakłada w Wałbrzychu oddział „Dziennika Zachodniego”, jest jego redaktorem.

     W 1947 r. osiadł Michał Sabatowicz na stałe w Szklarskiej Porębie. Przez pierwsze lata był tu kierownikiem domów wczasowych, po czym pracował w Wydziale Kultury PPRN w Jeleniej Górze, od 1958 r. do przejścia na emeryturę w 1963 r. kierował Powiatową Biblioteką Publiczną. Już z chwilą przybycia na Ziemię Jeleniogórską podejmuje działalność w miejscowym środowisku kulturalnym. Jako członek Związku Zawodowego Literatów Polskich jeszcze w Krakowie i Katowicach, wstępuje do utworzonego w Jeleniej Górze oddziału tego związku, w 1947 r. jest współorganizatorem i uczestnikiem Zjazdu Pisarzy Sudeckich. Obok pracy pisarskiej z zamiłowania uprawia malarstwo, inicjuje amatorski ruch plastyczny w Kotlinie. Wraz z żoną Janiną wystawia pejzaże, portrety, karykatury i drzewokształty – najpierw w 1946 r. w Wałbrzychu, potem wielokrotnie w Szklarskiej Porębie.

     Niestrudzony działacz społeczny, aktywnie udziela się w TRZZ i TPPR, przez wiele lat jest członkiem zarządu Towarzystwa Klubów Robotniczych i Chłopskich. Jako prelegent i publicysta popularyzuje piękno podkarkonoskiego regionu, uczestniczy w tworzeniu „Tez Jeleniogórskich”. Gdy w 1958 r. powstaje tygodnik „Nowiny Jeleniogórskie”, Michał Sabatowicz przez cztery lata zasiada w kolegium redakcyjnym tego pisma, służąc mu radą i doświadczeniem dziennikarskim. Na łamach „Nowin” ukazują się też często Jego artykuły o tematyce historycznej i społecznej, recenzje teatralne, świetne fraszki i felietony.

     Nie rozstał się zresztą z piórem nawet na emeryturze. Drukował artykuły poświęcone regionowi w „Roczniku Jeleniogórskim”, w tygodniku „Stolica”, „Magazynie Polskim”; w „Płomyku” natomiast wiersze. Z dzieł niepublikowanych Sabatowicza największe to czterotomowa powieść autobiograficzna pod roboczym tytułem Winorośle krwawiącego czasu albo Wzgórze Siedmiu Domów, przygotował również cztery tomiki poezji, utwory sceniczne, pracował nad powieścią historyczną z XVII wieku.

     Był odznaczony w 1946 r. Złotym Krzyżem Zasługi za wybitny wkład w rozwój powojennej prasy polskiej, posiadał również odznaczenia regionalne. W 1958 r. w konkursie literackim Wydziału Kultury PPRN uzyskał za cykl wierszy „Rytmy Jeleniogórskie” drugą nagrodę. Zawsze żywo zaangażowany w sprawy regionu, pełen inwencji, gotowy służyć innym radą i pomocą – zaskarbił sobie Michał Sabatowicz wdzięczność, szacunek i uznanie wszystkich, którzy Go znali.

Rocznik Jeleniogórski

Nr XV, 1977