Strona główna
Aktualności
Działalność
Statut
Władze
Członkowie
Zmarli 
Archiwum
Pobierz
Forum
Książki 
Gratulujemy 
Linki

Zofia Łukowska (1916–1984)

     Wobec majestatu śmierci wszelkie słowa zdają się brzmieć fałszywym pogłosem. Tym bardziej jeśli się ma w pamięci Zosiną wrażliwość na słowo, jego dźwięk, pełnię treści. W tej dziedzinie była nieubłagana, nie pozwalała na żadne spłycenie myśli, żaden fałszywy patos. Nie pozwalała sobie i innym.

     Źle mówię – nie tylko w tej dziedzinie. Gdyby silić się na krótkie, bardzo krótkie, scharakteryzowanie Jej życia, nie można by się ustrzec sformułowania, że było to życie trudne. Nie tylko dlatego że wiele przeciwieństw gotował Jej los – że wymienię tu tylko obóz w Ravensbrück, gdzie dokonywano na Niej zbrodniczych doświadczeń – ale także, a może przede wszystkim dlatego, że nigdy nie pozwalała sobie na ułatwienia, powierzchowność, na bezkrytycyzm wobec obiegowych prawd. Cechowała Ją dociekliwość, wrażliwość na opinie szeregowych pracowników, co owocowało potem oryginalnymi sądami, niebanalnymi sformułowaniami.

     Taka postawa nie przysparzała Jej przyjaciół, nie sprzyjała psychicznemu komfortowi. Zdawała sobie z tego sprawę. A mimo to nie zaprzestawała poszukiwań. Przedmiotem Jej zainteresowań – jeszcze na wiele lat przed reformą gospodarczą – stały się problemy organizacji i zarządzania, metodyka upowszechniania postępu technicznego i organizacyjnego. Te tematy omawiała m.in. na łamach naszej gazety, nawet po przejściu na zasłużony odpoczynek.

     Od czasów Ravensbrück Zosia była słabego zdrowia. Ostatnio jednak choroba poczyniła szybkie postępy. I wreszcie śmierć przecięła to trudne życie, które może być wzorem dla ludzi ambitnych, nie lękających się trudności.

Gazeta Robotnicza
14–15 IV 1984

*

Zofia Łukowska – ur. w roku 1916, pionierka prasy dolnośląskiej, magister filozofii, uczestniczka Ruchu Oporu i Powstania Warszawskiego, więźniarka obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Od 1946 roku pracowała w Trybunie Dolnośląskiej, a następnie w Gazecie Robotniczej jako publicystka, przez wiele lat kierowała działem ekonomicznym GR, współpracowała z pismami specjalistycznymi, działała społecznie. W 1973 roku, ze względu na stan zdrowia, przeszła na wcześniejszą emeryturę. Za działalność zawodową i społeczną odznaczona Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżami Zasługi, odznakami Budowniczy Wrocławia i Zasłużony dla Dolnego Śląska. Laureatka wielu nagród za twórczość publicystyczną, m.in. Nagrody m. Wrocławia.

     Zmarła 10 kwietnia 1984 r. Pochowana została w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.