Strona główna
Aktualności
Działalność
Statut
Władze
Członkowie
Zmarli 
Archiwum
Pobierz
Forum
Książki 
Gratulujemy 
Linki

Wtedy i teraz

Fot. Bogusław Michnik

     Zaczęło się od spotkań na politechnice, wszak na początku wszyscy byliśmy jej studentami. Choć chcąc oddać prawdę, należałoby rzec, że zaczęło się od indywidualnego fotografowania. Dość szybko jednak pojawiła się potrzeba spotkań z podobnymi sobie, wzajemnego uczenia się. Tak powstało koło fotoreporterów studenckich, działające przy Radzie Uczelnianej ZSP. Fotografowaliśmy to, co nas interesowało i w czym sami uczestniczyliśmy. Głównie imprezy kulturalne (teatr, jazz, życie klubowe, kabaret) oraz turystyczne (rajdy, wspinaczki, eskapady konne, penetrowanie jaskiń).

     Ale z czasem ambicje i aspiracje rosły. Chcieliśmy być, tzn. każdy z nas z osobna, nie dokumentalistami, lecz artystami. Po pierwsze, przenieśliśmy się z naszymi spotkaniami do Mekki Kultury Studenckiej na ul. Kościuszki. Po drugie założyliśmy – Zenon Harasym, Kazimierz Helebrandt, Waldemar Niezgoda, Jacek Samotus, Kryspin Sawicz, niżej podpisany i kilka innych osób – Fotoklub „Pałacyk”. Był rok 1965, kiedy z fotoklubu wyłoniła się (aspiracje, ale i możliwości rosły) grupa twórcza Odra 65.

     Premierowa wystawa grupy miała się odbyć w Pałacyku. Nie mogliśmy się jednak w tej mierze porozumieć z Tereniuszem Nawrockim – ówczesnym dyrektorem, więc wzięliśmy fotografie pod pachę i poszliśmy z nimi do Stefana Placka. W ten sposób pierwsza prezentacja grupy dokonała się w Klubie Muzyki i Literatury. O artystycznych poczynaniach Odry 65 obszernie napisał do „itd” Jerzy Hankiewicz.

     Z dzisiejszej perspektywy inaczej widzę to, co wówczas ledwo rozpoczęliśmy. Część z nas poświęciła fotografii wyjątkowo dużo energii i czasu. Sądzę, że właśnie wtedy miały swój początek – jeszcze nieuświadamiane sobie – ważne dla przyszłości fotografii wrocławskiej decyzje. Były to: twórcze ożywienie na tym polu młodoartystycznego środowiska, stworzenie nowych formuł aktywności (niekonwencjonalne akcje i happeningi), uruchomienie stałej galerii, wprowadzenie ambitnej tematyki z dziedziny fotografii na łamy prasy (z „Konfrontacjami” na czele), podejmowanie systematycznych inicjatyw dydaktycznych. Przez wiele następnych lat grono to, w sposób mniej czy bardziej zawodowy, raz oryginalnie, to znów konwencjonalnie, parało się fotografią jako dziedziną sztuki, pomysłem na życie, metodą zdobywania pieniędzy, czy pochłaniającym bez reszty hobby. Niektórych z nas fotografia trzyma w objęciach do dziś.

Jerzy Olek