Strona główna
Aktualności
Działalność
Statut
Władze
Członkowie
Zmarli 
Archiwum
Pobierz
Forum
Książki 
Gratulujemy 
Linki

Zbigniew Mosingiewicz (1922 – 2006)

     11 maja rano po krótkiej chorobie zmarł w polanickim szpitalu nasz kolega i przyjaciel – nestor wałbrzyskich dziennikarzy – ZBYSZEK MOSINGIEWICZ. Od pierwszych dni polskiej prasy w Wałbrzychu był, niezależnie od wieku, prawdziwym reporterem z pazurem, który wiele wiedział o powojennym naszym mieście i był świadkiem oraz uczestnikiem wszystkich ważniejszych wydarzeń. Zawsze miał rozległe znajomości w różnych środowiskach. Był wszechstronnym dziennikarzem. Przez dziesiątki lat prowadził swoistą kronikę kryminalną, ale także od początku zajmował się wałbrzyską gospodarką. To on pierwszy przedstawił czytelnikom wałbrzyskie kopalnie, koksownie i huty. Pisał o tym, jak z plecakami przyjechali tu szefowie polskiego górnictwa, by przejąć Zagłębie z rąk radzieckich. Towarzyszył wszystkim wizytom, wydarzeniom, głośnym procesom, które odbywały się w Wałbrzychu w okresie powojennym…

     Należał do pokolenia Kolumbów. Urodził się 22 marca 1922 roku w Przemyślu, ale dzieciństwo i młodość przerwaną wojną spędził we Lwowie. Tam też rozwijać się zaczęły jego zainteresowania językowe (w 1946 roku, gdy w ankiecie „Słowa Polskiego” wpisał znajomość języka angielskiego, francuskiego i rosyjskiego, natychmiast został mianowany kierownikiem działu zagranicznego tej redakcji), literackie (przetłumaczył „Króla Lira” i „Wiejskiego doktora”), a także dziennikarskie.

     W 1944 r. zgłosił się we Lwowie do znanego powieściopisarza Jana Brzozy, ówczesnego szefa tamtejszych polskich literatów i kierownika działu kultury dziennika „Czerwony Sztandar”. Tam też ukazała się pierwsza jego notatka prasowa, a pisarz poradził mu zająć się dziennikarstwem. Zajął się tym w następnym roku, już w Wałbrzychu, do którego przyjechał wraz z rodziną.

     Kolejny, już prawdziwy debiut we wrocławskiej „Trybunie Dolnośląskiej”, którą kierowali wówczas Tadeusz Galiński, późniejszy długoletni minister kultury, i Arnold Mostowicz, znany później pisarz, był to wielki na pół kolumny wywiad z Mieczysławem Marcem, wałbrzyskim górnikiem, który później został sekretarzem KC. Pisał do wszystkich w zasadzie tytułów dolnośląskich, wałbrzyskich, a także warszawskich. Współpracował z wieloma wybitnymi dziennikarzami polskimi, którzy w swoich wspomnieniach pisali o nim z dużą życzliwością.

     W Wałbrzychu od początku był kierownikiem tutejszych oddziałów „Dziennika Zachodniego”, „Słowa Polskiego”, „Trybuny Dolnośląskiej”. W 1954 roku od 2 numeru „Trybuny Wałbrzyskiej” aż do końca jej istnienia pracował w tym największym wałbrzyskim tygodniku. Wraz z pisarzem Stanisławem Broszkiewiczem i aktorem Adamem Cyprianem przygotowywał tzw. „Mówioną gazetę” – program kabaretowy wystawiony na scenie GDK przy al. Wyzwolenia. Był też szefem rozgłośni wałbrzyskiego radia nadającego program przez tzw. kołchoźniki. Wszystko to na początku lat 50., kiedy miał największe kłopoty z publikowaniem swoich materiałów.

     Szeroko też udzielał się w życiu towarzyskim Wałbrzycha. Był człowiekiem eleganckim, charakteryzującym się wysoką kulturą słowa i iście dyplomatycznymi manierami. Był też znakomitym szachistą.

     Na łamach „TW” w latach osiemdziesiątych opublikował wiele ostrych, krytycznych materiałów, które wywołały poważne reperkusje na wszystkich szczeblach. W odcinkach zaczął też spisywać swoje wspomnienia prasowe, a także materiały do wałbrzyskiego pitawala. Był bowiem również rasowym sprawozdawcą prasowym.

     Doktor A. Szyperski, autor wielu książek o Wałbrzychu, już w latach siedemdziesiątych nazywał go nestorem wałbrzyskich dziennikarzy.

     Mimo różnych nieszczęść i problemów życiowych był człowiekiem pogodnym, życzliwym ludziom i takim właśnie pamiętać go będzie Wałbrzych, którego był dziennikarzem od początku jego polskiej historii.

Marek Malinowski
Tygodnik Wałbrzyski
Nr 20, 15 V 2006